Toen ik onlangs de Coolsingel overstak, hoorde ik plotseling een stem door een megafoon galmen: “Hé Stadhuis, doe ons ook een huis!” Op een elektrisch wagentje zat een influencer die – een moderne variant van het papieren pamflet – onze campagneboodschap de stad in slingerde. Mensen keken op, glimlachten, maakten foto’s. De stad werd even wakker geschud, niet door kabaal, maar door een oproep die steeds lastiger te negeren valt.
Die oproep is niet nieuw. Wij doen ’m al jaren en onze bewoners nog veel langer. Wél nieuw is onze campagne. Samen met Woonbron, Woonstad en Hef Wonen besloten wij namelijk actie te ondernemen om bij alle Rotterdammers te benadrukken dat politieke keuzes bepalen wat er in deze stad kan. En wat er niet kan. Dat hun stem op 18 maart – hoe klein die ook lijkt – direct invloed heeft op de toekomst van hun straat, hun huis, hun mogelijkheden. Het wordt wat ons betreft niet veel urgenter dan dit onderwerp.
Want we weten allemaal dat het anders kan en anders moet. Wonen is geen natuurverschijnsel. Betaalbaarheid is geen toeval. En schaarste is geen natuurwet. Zij zijn stuk voor stuk het resultaat van politieke keuzes.
Rotterdam is de stad die ons elke dag opnieuw inspireert, frustreert, energie geeft en uitdaagt. We houden van deze stad. Maar liefde betekent ook eerlijk zijn. En eerlijk is eerlijk: Rotterdam staat op een kruispunt. Als corporaties investeren we jaarlijks meer dan een miljard euro in de stad – onderhoud, renovatie, verduurzaming, nieuwbouw, leefbaarheid, noem maar op. En toch staan we op te veel plekken stil.
Niet omdat we dat willen. Niet omdat we niet weten hóe we het moeten doen. Maar omdat we letterlijk tegen muren aanlopen: stijgende kosten, stapelende regels, uitgestelde besluiten, trage vergunningen, gebrek aan bouwlocaties. Het is alsof je wordt gevraagd harder te fietsen terwijl iemand tegelijkertijd de rem aantrekt.
Het gevolg daarvan merk je overal: lange wachtlijsten, overvolle wijken, woningen die niet snel genoeg vernieuwd worden, kansen die we niet kunnen pakken. Bewoners voelen dat. Ze kloppen bij ons aan, met terechte vragen.
“Wanneer ben ik aan de beurt?”
“Waar kan mijn dochter straks wonen?”
“Waarom duurt het allemaal zo lang?”
En wij moeten dan uitleggen dat wij wíllen, maar niet alleen kunnen; dat lukt alleen door de krachten te bundelen.
De hoogste tijd dus voor een vraag die er meer dan ooit toe doet: “Hé Stadhuis, doe ons ook een huis!” Simpel. Direct. Rotterdams. Niet meer woorden dan nodig. Een aansporing, geen aanval. Een uitnodiging, geen beschuldiging.
Maar, tegelijkertijd veel meer dan een kreet. Het is een samenvatting van wat al jaren speelt: dat Rotterdam vooral vooruitkomt wanneer stadsbestuur, corporaties en bewoners samen optrekken. Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar.
Tijdens de voorbereidingen van de campagne was één vraag leidend: hoe maken we op een toegankelijke, zichtbare en urgente manier zichtbaar wat er nu allemaal op het spel staat?
We wilden niet verzanden in abstracte beleidsstukken of technocratische taal. We wilden laten zien dat de wooncrisis geen papieren probleem is. Het is de jonge vader die al maanden inwoont bij zijn schoonouders. De verpleegkundige die geen betaalbaar huis meer kan vinden in de wijk waar ze werkt. De student die op een matras in een woonkamer slaapt. De oudere die dolgraag wil verhuizen naar een gelijkvloerse woning maar nergens terechtkan.
En dus kozen we voor een campagne die je ziet, hoort, voelt. Posters op ramen. Lantaarnpaalborden. Stickerflyers. Walking abri’s. Influencers die content maken in de wijk. Een website waar bewoners precies kunnen zien hoe hun partij scoort op ons tienpuntenplan. Alles om die ene boodschap naar voren te brengen: betaalbaar wonen is een politieke keuze.
Niet iets wat vanzelf gebeurt. Niet iets wat je kunt ‘uitzetten bij de markt’. Niet iets wat vanzelf goedkomt als je maar voldoende brochures maakt. Het is een keuze. Een beslissing. Een politieke daad.
Het nieuwe kabinet heeft inmiddels zijn woonplannen gepresenteerd. En zoals altijd zijn er lichtpuntjes en zorgen. Ambities worden uitgesproken, maar de vraag is: wat betekent dat voor Rotterdam? Kunnen we daadwerkelijk opschalen? Worden er middelen vrijgemaakt? Wordt er ruimte gegeven aan corporaties om te doen waar we goed in zijn? Of komt er juist weer een nieuwe laag regels bij?
Wij weten één ding: zonder lokaal leiderschap gaat het niet gebeuren. Zonder een gemeentebestuur dat durft te kiezen voor betaalbaar wonen, vallen zelfs de beste kabinetsplannen dood op de stoep.
En daarom voeren we campagne. Daarom stappen we bewust naar voren en laten we onze stem horen. Niet om politiek te bedrijven, maar om iets veel belangrijkers te doen: duidelijk maken wat nodig is om Rotterdam een stad te maken voor iedereen. Dat alle Rotterdammers daar invloed op hebben.
Sander Uiterwaal is lid Raad van Bestuur Havensteder
Bron: CorporatieGids Magazine, Foto: Eli Oscar
Zoals ieder jaar was het een voorrecht om CorporatiePlein te mogen organiseren. En de 2025-editie, de vijftiende van het…
www.corporatieplein.nlCorporatieGids Magazine - Maart 2026 Inhoud Sander Heinsman en Dorothée Jansen – Van Leeuwen (Portaal): Dakloosheid is in Nederland geen…
Zoek en vind leveranciers en adviesbureaus die IT-diensten en oplossingen aanbieden aan woningcorporaties.